"Δεν θέλω να κάνω τον μάντη Κάλχα αλλά έχω μια υποψία ότι όποιος..."

ΠΑΥΛΟΣ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ:

Δεν θέλω να κάνω τον μάντη Κάλχα αλλά έχω μια υποψία ότι όποιος ανοίξει την τηλεόρασή του αυτό το ΠΣΚ και δει έστω και απόσπασμα από τη Βουλή θα ακούσει για χιόνια και πυρκαγιές, πλημμύρες και κατολισθήσεις, σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Θα ακούσει για την Αττική Οδό και τη Μεσογείων, για την Εύβοια και τους Θρακομακεδόνες, για το Μάτι και την Ολυμπία. Σίγουρα θα ακούσουμε για ακρίβεια και για μνημόνια, Ζάππεια και Θεσσαλονίκες, για «πρώτη φορά Αριστερά» και «θα σκίσω τα μνημόνια». Ίσως για τη Χούντα και την Αποστασία. Αν έχουμε χρόνο μπορεί να φτάσουμε στους δωσίλογους, τους κολίγες και τους κοτζαμπάσηδες.
Διότι οι συζητήσεις των πολιτικών αρχηγών στην Βουλή - πόσο μάλλον μια πρόταση μομφής - έχουν γίνει σαν την εκπομπή «Καταστροφές και Θρίαμβοι». Μια υποκειμενική ερμηνεία της ιστορίας με ελάχιστα μαθήματα για το μέλλον.
Γιατί λοιπόν θα δούμε πάλι αυτήν την τοξική παράσταση; Διότι οι πολιτικοί μας αρχηγοί επενδύουν περισσότερο σε εκείνους που από τις πολιτικές συζητήσεις ζητούν άφθονο πολιτικό αίμα να κυλήσει στους διαδρόμους του Κοινοβουλίου και λιγότερο σε εκείνους που και θέλουν και μπορούν να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.
Έτσι όμως δεν προχωράμε μπροστά. Να δώσω ένα παράδειγμα.
Το 2009, κάθε εβδομάδα, κορυφαίες εφημερίδες αφιέρωναν άρθρα για ελλείψεις στους αρχαιολογικούς χώρους. Μια βδομάδα έβρισκαν ένα μνημείο που δεν έχει τουριστικούς οδηγούς, μία ένα μουσείο που δεν δούλευε η τουαλέτα. Όσο και αν τρέχαμε να συμπληρώσουμε τα κενά πάντα θα έβρισκαν κάποια έλλειψη για να πουν πως δεν λειτουργεί το Υπουργείο. «Μικρά» αλλά αληθινά προβλήματα απαξίωναν μια ουσιαστική προσπάθεια που είχε ξεκινήσει πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ήξερα τότε ότι αυτός θα ήταν ο θάνατος από χίλιες μαχαιριές και αποφάσισα ότι χρειαζόταν κάτι πιο δραστικό από το να τρέχουμε πάντα πίσω από την συγκυρία.
Πρώτα καταγράψαμε όλες τις υπηρεσίες που πρέπει να έχει ένας χώρος που χρεώνει εισιτήριο: από τουαλέτα μέχρι προγράμματα εκπαίδευσης. Μετά χωρίσαμε τους χώρους σε κατηγορίες: Α, Β, Γ. Άλλες οι ανάγκες της Ακρόπολης και της Βεργίνας, άλλες του αρχαιολογικού χώρου της Θάσου και είπαμε τι υπηρεσίες θα έπρεπε να έχει η κάθε κατηγορία. Μετά καταγράψαμε τις ελλείψεις που εμείς βλέπαμε σε κάθε χώρο και σε αντίθεση με τις συμβουλές κάποιων υπηρεσιακών που φοβήθηκαν για το κύρος τους, δημοσιοποιήσαμε όλες αυτές τις ελλείψεις σε μια συνέντευξη τύπου. Εξασφαλίσαμε τα κονδύλια για να κάνουμε τις διορθώσεις και να καλύψουμε τα κενά. Δεσμεύτηκα ότι σε τρία χρόνια θα έχουμε αναβαθμίσει όλους τους αρχαιολογικούς χώρους εκεί που όφειλαν να βρίσκονται (πολύ πιο πάνω από εκεί που ήταν) και ότι κάθε τρεις μήνες θα ενημερώνουμε τους δημοσιογράφους για το πώς πάνε οι εργασίες. Το πρώτο τρίμηνο είχαμε ξεπεράσει τους στόχους που βάλαμε, το ίδιο και το δεύτερο. Στο τρίτο τρίμηνο, οι δημοσιογράφοι σταμάτησαν να έρχονται. Η προσοχή τους είχε στραφεί αλλού.
Κανείς δεν αρνείται ότι η δημόσια μηχανή έχει ελλείψεις. Λογικό είναι. Δεν υπάρχει κράτος που δεν έχει. Αυτό που λείπει όμως πραγματικά, είναι μια πολιτική ηγεσία που μαθαίνει, αναγνωρίζει τις ελλείψεις αλλά και την ευθύνη να τις καλύψει σε βάθος χρόνου. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα τα έριχνε στην Αττική Οδό ή στην αντιπολίτευση, δε θα έψαχνε να βρει πάτημα στην αποτυχία του άλλου, αλλά με καθαρή ματιά θα έλεγε τα πράγματα ως έχουν, θα έψαχνε και θα έδινε λύσεις και θα ενημέρωνε πώς πάνε οι εργασίες. Έτσι θα είχαμε χρόνο και ενέργεια να ασχολούμαστε με προβλήματα όπως η παιδεία, η κοινωνική πρόνοια και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τρία θέματα που έχουν μείνει πίσω λόγω των επαναλαμβανόμενων κρίσεων.
Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται μια κυβέρνηση που αντί να ακούει αυτούς που ζητούν «αίμα», θα σεβαστεί αυτούς των οποίων το πίνει με φόρους χωρίς αντίκρισμα.